شعر فارسی آیات غمزه

بر اوج قله پرچم ایران گذاشتن

سیداکبر میرجعفری — Tue, 31 Mar 2026 03:19:00 GMT

برای تهران زخم‌خورده که خونش حضور ماست...

از خون دل پیاله سر خوان گذاشتن
آن‌وقت خوان مقابل مهمان گذاشتن

صبحانه حاضر است به رسم همیشگی
در سفرهٔ غریبه‌ترین نان گذاشتن

نانی اگر مقابل همراهیان ماست
برداشتن برابر مهمان گذاشتن

بر تن همیشه پیرهن کار داشتن
نه شب‌کلاه بر سر ایمان گذاشتن

آری نوشته‌ایم و دریغا نخوانده‌اید
آداب سر به کوه و بیابان گذاشتن

هر روز انتظار، پس از انتظار و بعد
هر شب کنار پنجره گلدان گذاشتن

شب‌های بی‌چراغ دلی را که شعله است
چون شمع بر مزار شهیدان گذاشتن

گاهی غبار عکس مزار شهید را
چون مرهمی به زخم پریشان گذاشتن

وقتی به شمع کشتهٔ ما سنگ می‌زنند
چندین چراغ در شب تهران گذاشتن

چندین چراغ در شب تهران گذاشتن
یعنی که شمع در دل طوفان گذاشتن

تهران زخم‌خورده که خونش حضور ماست
از جان میان کالبدش جان گذاشتن

تهران که تا همیشه کریم است و خوی اوست:
بر سفره آب و نان و نمکدان گذاشتن

(گفتم نمک نه، بلکه نمکدان که می‌توان
در محضر نمک‌به‌حرامان گذاشتن

نانی که زیر پای لگدمال می‌رود
برداشتن، کنار خیابان گذاشتن)

وقتی که جنگ پشت در خانه آمده است
دل روی دل میانهٔ میدان گذاشتن

وقتی دلت گرفته، سر سربلند را
بر شانه‌های رستم دستان گذاشتن

هر شب برای غربت ویرانه‌های شهر
روشن شدن، ترانهٔ باران گذاشتن

تا صبح با تلاوت خورشید، جغد را
هر شب فکور و کور و پشیمان گذاشتن

دستی به شب‌نشینی‌ ما جلوه می‌دهد
با «ماه در خرابهٔ ایوان گذاشتن»

گاهی گرفته‌ایم کمی حال گریه را
با بوسه روی گونهٔ گریان گذاشتن

سنگین و تلخ می‌گذرد چرخ روزگار
مثل امید در دل حرمان گذاشتن

چرخیدن است کارش و روی سیاه را
هر سال با زغال زمستان گذاشتن

ما سعی می‌کنیم که شیرین‌ترش کنیم
با قند، تنگِ قوری و فنجان گذاشتن

گفتی: «قشنگ چیست؟» که با گریه گفته‌ام:
«بر اوج قله پرچم ایران گذاشتن

یا مسجدی که بر سر گل‌دسته‌های آن
با دست شوق پرچم رقصان گذاشتن

گفتی نمی‌رسیم و هم اینک رسیده است
اوقات سر میانهٔ میدان گذاشتن

ما روی مرز مانده و کاری نمی‌کنیم
جز در کمان آرش پیکان گذاشتن

با ترک و مرگ هر که به ابلیس رفته است
بر هرچه جنگ نقطهٔ پایان گذاشتن»

تا صبحِ صبح هر ورق سرنوشت را
هر شب مچاله‌کردن و پنهان گذاشتن

ناگاه ماه هم‌دل و همراه می‌شود
با ما برای سربه‌بیابان گذاشتن

امسال دهکده نفسش بویِ مرگ داشت

مرتضی امیری اسفندقه — Tue, 16 Dec 2025 05:20:00 GMT

نام من عشق است،آیا می شناسیدم؟
حسین منزوی

فرشی به زیرِ پایِ تو از سبزه زار بود
من بودم و تو بودی و فصلِ بهار بود

افتاده بود ماه، در آغوش جویبار
خیره، نگاه ما به دلِ جویبار بود

زلفت نمی گذاشت ببینم تو را درست
من تازه کار بودم و او کهنه کار بود

از من هزار پرسشِ پوشیده داشتی
انگار شب نبود که روزِ شمار بود

با هم گره زدیم به نرمی دو سبزه را
دل در درون سینه ی ما بی قرار بود

دستانِ ما به گرمیِ هم احتیاج داشت
چشمان ما به سُکرِ تماشا دچار بود

دل هایِ سر به راهِ من و تو در آن بهار
مانند باد کولی و بی بند و بار بود

با من کنار آمده بود آن شب آسمان
آن شب مرا بهشتِ خدا در کنار بود
::
زیرِ درختِ توتِ کهنسالِ دهکده
یک بوسه چیدم از دهنت؛ آبدار بود

رقصِ نسیم و هلهله ی جوی و بوسه، گل
جشنی به زیرِ توتِ کهن برقرار بود

یک قلبِ تیر خورده بر این تک درختِ پیر
از روز هایِ غربتِ من یادگار بود

بی کار یک نفس ننشستیم تا سحر
فصلِ بهار، فصلِ سفر، فصلِ کاربود

::
گفتی به غیرِ تو به کسی دل نبسته ام
گفتی ولی دروغ! دلت شرمسار بود

نورِ زُلالِ ماه و چراغِ نگاهِ تو
غیر از دروغِ تو همه چیز آشکار بود
::
رنگ از رخِ شکفته ی شب داشت می پرید
خورشید، نیمه رخ به سرِ کوهسار بود

خورشید، کنجکاو سَرَک می کشید و باز
وقت وداع و گریه ی بی اختیار بود

خورشید آمد و شبِ ما را سیاه کرد
خورشید آمد و دل ما در غبار بود
::
از دوردست، شیهه ی اسبی شنیده شد
ما را کدام حادثه در انتظار بود؟!

اسبی که آمد و به جدایی کشاندمان
اسبی که رفت و برد مرا! بی سوار بود!
::
امسال دهکده نفسش بویِ مرگ داشت
امسال مثلِ لاله دلم داغدار بود

امسال دارِ قالیِ ما بی شکوفه ماند
نعشِ هزار خاطره بر رویِ دار بود

یا گل نداده بود نهالِ گلی به باغ
یا چشم هایِ خیسِ من امسال تار بود

امسال آن درختِ تنومندِ توتِ پیر
باری نداد و داد اگر، مرگبار بود
::
ای دخترِ دهاتیِ شاداب و سربه زیر
امسال بی تو دهکده بی آبشار بود

شالِ سپید و صورتی و سبز و آبی ات
آویخته به سینه ی خشکِ کَوار بود

بی تو کدام چشمه؟ چه سبزه؟ کدام گل؟
کارِ دلِ یتیم من امسال زار بود
::
جای تو بود خالی و دستِ غریب من
بی روح و سرد، بر سرِ سنگِ مزار بود

من و تو مثل همیم ای زلال تاجیکی

مرتضی امیری اسفندقه — Tue, 16 Dec 2025 04:50:00 GMT

سفر مرا به درِ باغِ چند سالگی ام برد
سهراب سپهری

نشست و گفت: کجا می رویم ما یارا
سفر، برادر من، می برد کجا مارا؟

سلام کردم و کفتم شمال، تا دریا
به طنز گفت که ما دیده ایم دریا را

به لحن روشنِ تاجیک شرحمان می داد
شکوهِ شهرِ سمرقند را، بُخارا را

صفای لهجه ی گرمش به یاد می آورد
سرود هایِ متونِ کهن، اوستا را

نوای رودکی و فرّ و هنگِ فردوسی
سرودِ باربَد و زخمه ی نکیسا را
::
به رسم «بیت بَرَک» بین ما مشاعره بود
«صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را»

به پارسّیِ سره، سرخوشانه، شعری خواند
چنان که وسوسه می کرد روح نیما را

فشرد دست مرا: «گپ بزن! بخوان!»گفتم:
«مجال نطق نمانده زبان گویا را»

به پاسِ گفت بخوان تا به گفته ی حافظ
«سرودِ زهره به رقص آورد مسیحا را»
::
سؤال کرد که: «دانای وخش مولاناست؟»
ندیده بود خودش را -بزرگِ دانا- را

به پاسخ آمده گفتم بپرس از آیینه
یقین که آینه حل می کند معّما را
::
تماس داشت مدام از دریچه ی اتوبوس
شمالِ سبز و رها را، شمال زیبا را

کجاست کوه دماوند؟ یک سره می گفت
نشان دهید به من آن بلند بالا را

نشان دهید که آتشفشانِ خاموشم
نشان دهید به من پیرِ پای برجا را
::
به وجد آمده بود از غرورِ بالغِ کوه
چه پیر کوه سترگی! خوشا تماشا را!

گریخت از من و با کوهِ پیر خلوت کرد
بهانه کرد ظریفانه تنگیِ جا را

چه قدر فاصله افتاد بین ما – گفتم-
نگاه کرد که بردار فاصله ها را

کدام فاصله آیا؟ مگو مگو بس کن
«فراغت از تو میسّر نمی شود مارا»

من و تو بر سر یک سفره نان نمک خوردیم
چگونه گُم کنم آن خاطرات پیدا را؟

گذشته ی من و تو، از شکوه سرشار است
بهل ندیده بگیرد، ببخش دنیا را

هنر به دست من و تو سپرده همسایه!
کلیدِ روشنِ دروازه های فردا را

«دوباره قسمتِ ابن السّلام خواهد شد»
اگر جنون نکنی باز عشقِ لیلا را
::
چه قدر صاف، چه بی تاب زمزمه می کرد
رفیق سنّی ما نامِ پاکِ مولا را
::
به انتهایِ سفر می رسیم، آنک شهر
چگونه تاب بیارم دوباره غوغا را؟

کجا مسافرِ شاعر؟ کجا؟ مرو، برگرد
بگیرد دستِ من، این دست هایِ تنها را
::
من و تو مثل همیم ای زلال تاجیکی
کدام فتنه جدا کرده، این چنین مارا؟

ای کاش کسی از تو خبر داشته باشد

مرتضی امیری اسفندقه — Mon, 15 Dec 2025 04:48:00 GMT

تاکی دل من چشم به در داشته باشد؟
ای کاش کسی از تو خبر داشته باشد

آن باد که آغشته به بویِ نفسِ توست
از کوچه ی ما کاش گذر داشته باشد

هر هفته سر خاک تو می ایم، امّا
این خاک اگر قرصِ قمر داشته باشد

این کیست که خوابیده به جای تو در این خاک؟
از تو خبری چند مگر داشته باشد

خاکستری از آن همه آتش، دل این خاک
از سینه ی من سوخته ترداشته باشد
::
آن روز که می بستی بارِ سفرت را
گفتی به پدر، هرکه هنر داشته باشد

باید برود، هر چه شود گو بشو و باش
بگزار که این جاده خطر داشته باشد

گفتی نتوان ماند از این بیش، یزیدی ست
هر کس که در این معرکه سر داشته باشد

باید بپرد هر که در این پهنه عقاب است
حتّی نه اگر بال و نه پر داشته باشد

کوه است دل مرد، ولی کوه نه هر کوه
آن کوه، که آتش به جگر داشته باشد

کوهی که بنوشد، بمکد، شیره ی خورشید
کوهی که ستاره، که سحر داشته باشد

آن کوه که نایاب ترین معدنِ دُر اوست
آن کوه که در سینه گهر داشته باشد

کوهی که جوابت بدهد هر چه بگویی
کوهی که در آن نعره اثر داشته باشد

کوهی که عبا باشدش از شعشعه ی نور
عمّامه ای از ابر به سر داشته باشد

آن کوه که یاقوت، که یاقوتِ شهادت
در دامنه، در کتف و کمر داشته باشد

این تاک که با خونِ شهیدان شده سیراب
تا چند، در آغوش، تبر داشته باشد

دردا اگر از خوشه ی این شاخه ی سرشار
بیگانه ثمر چیده و برداشته باش

باید بروم هرچه شود گو بشو و باش
بگذار که این جاده خطر داشته باشد

عشق است بلای من و من عاشقِ عشقم
این نیست بلایی که سپر داشته باشد
::
رفتی و من آن روز نبودم، دل من هم
تا با تو سرِ سیر و سفر داشته باشد

رفتی و زنت منتظرِ نو قدمی بود
گفتی به پدر «کاش پسر داشته باشد»

گفتی که پس از من چه پسر بود چه دختر
باید که به خورشید نظر داشته باشد

باید که خودش باشد، آزاده و آزاد
نه زور و نه تزویر و نه زر داشته باشد

::
اینک پسری از تو یتیم است در اینجا
در حسرت یک شب که پدر داشته باشد
::
برگرد، سفر طول کشید ای نفس سبز!
تا کی دل من چشم به در داشته باشد؟

از صبح تا شب، کار

مرتضی امیری اسفندقه — Mon, 15 Dec 2025 04:43:00 GMT

گلایه مندم اگر زیستن به مزبله را
خدا به پای من از عمر من حساب کند
غ. ر. شکوهی

از صبح تا شب، کار
شب تا سحر، بیدار

صبح از تَلَف لبریز
شب از اَسَف سر شار

در پیش رو درّه
در پشتِ سر دیوار

بی تابی و تردید
تنهایی و تکرار

از خوشتن مأیوس
از آینه بیزار

همواره ناموزون
همواره ناهموار

بی عارتر از ننگ
بی ننگ تر از عار

ناباوری، شبهه
آشفتگی، انکار

با زندگی درگیر
با مرگ در پیکار

با زندگی -این رند-
با مرگ -این عیّار.

حیران و سرگردان
در کوچه و بازار

با سنگ ها صحبت
با سایه ها، دیدار

دلشوره، ویرانی
آوارگی، آوار

هِی پّله، هِی پرده
هِی پیله، هِی پندار
::
گاهی، فقط گاهی
یک لحظه شاعروار

یک لحظه ی خالی
از هولِ کار و بار

آن هم پُر از تشویش
آن هم پر از آزار

یک لحظه، آن هم کور
یک لحظه، آن هم تار

یک لحظه و زخمی
یک لحظه و بیمار

یک لحظه و سنگین
یک لحظه و دشوار...
::
هاوار ای هاوار!
هاوار ای هاوار!

خانه ها، خانه های محقر

مرتضی امیری اسفندقه — Tue, 12 Aug 2025 04:41:00 GMT

خانه ها، خانه های محقر
خانه های خفه، خواب آور

خانه ها، خالی از پیک و پرواز
خانه ها، بی کلاغ وکبوتر

اهل خانه، چنان خانه خاموش
خانه چون اهل خانه مکدّر

خانه ها، سقف هایی شکسته
خانه ها، شیشه هایی مشجر

خانه ها،خواهر و مادر پیر
خانه ها، کو پدر؟ کو برادر؟

خانه ها، دردهای پیاپی
خانه ها، زخم های مکرر

خانه ها، خانه ها توسری خور
خانه ها، خانه ها، خاک بر سر

خانه ها، کُفریِ فقر و فاقه
خانه ها، ای خدا! ای پیمبر!

دور هم، عده ای سرشکسته
دور هم، جمع های مکسّر

دختران، نوعروسان شرمین
دختران، غنچه گل های پرپر

::

با شمایم، شما، خانه ها، ها!
خانه های مکافات پرور

خانه های چنین گوشِتان باز
خانه های چنین چشمتان تر

خانه های چنین در کسالت
از سرِ صبح تا شب، شناور

خانه های چنین غرقه در لوش
خالی از هر صدف، هرچه گوهر

خالی از آینه، هر چه دیدار
خالی از هر صدا، هرچه باور

خالی از راحت و هرچه خفتن
خالی از بالش و هرچه بستر

::

با شمایم، شما! خانه ها، ها!
ها! شما خانه های محقر

ها! شما خانه هایی که مظلوم
داغ دارید تا صبح محشر

ها! شما خانه هایی که شعری
غیر غربت ندارید از بر

::

خاکتان خوش تر از خون انگور
خشتتان بهتر از سنگ مرمر

دامان تو پاک است، چرا دامن کوتاه؟

افشین علاء — Tue, 04 Jun 2024 10:51:00 GMT

از غرب چه دیدیم؟ به جز شوخی و شنگی
غیر از فکل و کاکل و عریانی و منگی

مغرب چه گلی زد به سر ما که اسیریم
در چنبره‌ی موحش این افعی زنگی؟

در غارت و کشتار به گردش نرسیدند
قیصر به سبک‌سیری و تیمور به لنگی

کرده‌ست تعارف به تو گر جام بلورین
کرده‌ست نهان، پنجه‌ی پولادی و سنگی

زین طایفه بگریز که دارند مهارت
در زادن زشتی و تظاهر به قشنگی

در فسق و هوس‌بارگی و سکس: صداقت
در توطئه و غارت و تاراج: زرنگی

شد زاده از او داعش و قصاب تل‌آویو
با این‌همه، مشرق زده خود را به مشنگی

دزدیده بسا یوسف از این قافله با مکر
بلعیده بسا یونس، با خوی نهنگی

بسیار خراشیده ز رخسار زنان، شرم
با پنچه‌ی چنگیز؟ نه، با ناخن رنگی

هم برده شهامت ز دل شیرزنِ شرق
هم داده به او پالتو و کفش پلنگی

برداشته از چهره‌ی مردان، خط ابرو
آویخته گیسوی دراز از سر چنگی

آمیخته شد با رژلب، بس نخِ سیگار
ای‌وای بسا دخترکان، دودی و بنگی...

[ ]

فرزند من! از پارتی غرب چه دیدی؟
جز جمعیتی بوالهوس و هیز و مفنگی

ما زاده‌ی شرقیم، چرا مد شده تقلید
از ژست سلبریتی معیوب فرنگی؟

پیوند تو با گربه و سگ نیست تجدد
نسلی رسد این‌گونه ز شیری به خدنگی

دامان تو پاک است، چرا دامن کوتاه؟
شلوار چرا پاره؟ چرا لوله‌تفنگی؟

دانم که چنین نهی ز منکر نپذیری
یا امر به معروف ز آرایش جنگی

من نیز از این شیوه‌ی اجرا به فغانم
من هم چو تو دلخونم از این گیجی و منگی

دانم که در این قافله گوش شنوا نیست
دانم ز تو خواهند فقط گوش به زنگی

اما تو به‌هش باش، مبادا بگذاری
لب را ز عطش بر لب آن مار شلنگی

ویرانگری و نسل‌کشی پیشه‌ی غرب است
اینجاست اگر شیوه‌ی سرکوب، فشنگی

پس جانب صیاد مرو از قفس شرق
هرچند نفس یافته چون قافیه‌، تنگی

در خانه‌ی خود باش و به تعمیر بیندیش
بیهوده مکن میل به آن کاخ کلنگی

باشد یکی قیام حسین و قعود تو

علی انسانی — Tue, 26 Mar 2024 01:32:00 GMT

برای حاج قاسم سلیمانی

خدا که دید به حق نفس مطمئنه شدی
شنید نغمه‌ی غیبی ارجعی گوشَت
تویی تو قاسم ابن الحسن، حسین‌مرام،
که شد شهادت احلیٰ من العسل نوشَت

در مدح امام حسن مجتبی علیه السلام

ای از بهار، باغ نگاهت بهارتر
از فرش، عرش در قدمت خاکسارتر

شبنم زپاکی تو به گلبرگها نوشت
گل پیش روی توست ز هر خار خارتر

باران کَرَم نمود و ترنم‌کنان سرود
کز هرچه ابر دست تو گوهرنثارتر

در قاب قلب، عکس به جز هشت و چهار نیست
وز هرچه یادگار، شده ماندگارتر

نامت حسن ولیک به هر حسن احسنی
ناورده دست صُنع زتو شاهکارتر

زخم زبان زدوست فزون‌تر ز دشمنان
آئینه‌ای نبود زتو بی‌غبارتر

آتش‌بس است و بس برِ دشمن سکوت تو
ورنه نبود کس زتو بااقتدارتر

تنهاترین امام حسن بر حسین هم
بودی گزین و از همگان حق‌گذارتر

مظلوم مقتدر چو تو چشم زمان ندید
نستوه و مثل کوه، وزآن استوارتر

باشد یکی قیام حسین و قعود تو
گشتی پیاده تا که شود او سوارتر

تو با صلاح رفتی و او با سلاح رفت
تیغی دو دم گذاشت علی ذوالفقارتر

هفت خوان قصه‌ی تاریخ یاران خیبر است

نجیب بارور — Tue, 26 Mar 2024 01:31:00 GMT

گاه ما را رستم است و گاه ما را حیدر است
هفت خوان قصه‌ی تاریخ یاران خیبر است

گاه ضحاک است این باطل زمانی هم یزید
معنی لبیک گاهی پرچم آهنگر است

ای که از فرهنگ سرداری امامت یافتی
خطبه‌ی تاریخ ما این روزها ازمان بر است

مسجد دیروز اگر امروز مسجد گشته است
بانی یکتاپرستی این قدیمی خاور است

از رسالت سنت آزادگی دارد بیان
در عجم نام علی هم سنگ با پیغمبر است

جوهر آزادگی را از حسین آموختیم
کربلا را از دیدگاه اهل ایمان سنگر است

کوفه و بغداد و بابل عمق این جغرافیاست
زور ذوالقرنین دارد از نشان خنجر است

زابل و بلخ و بخارا و سمرقند و خجند
ریشه‌ی اجدادی این قوم را راوی‌گر است

وصل میجوید سرودم از نیستان‌ گاه دل
رازهای هم زبانی خود ز لون دیگر است

هر که نشناسد خدا را خلق گوید کافر است
هر که خود نشناسد از دیگر مرا کافرتر است

ما سخن‌گویان دعواهای کوچک نیستیم
تا خیال سربداری‌های دیگر در سر است

فرّ ما فرهنگ ما در بایگانی جهان
از قد تاریخ بعضی نوبنا بالاتر است

شعر ما پرچم به دست آرش حماسه‌ها
شرح ما در شمس و مولانای عرفان‌پرور است

موج میکوبد از این بحر و نمیتابد ز جا
کشتی عصر تمدنهای ما با لنگر است

سینه‌ی بومسلم و راز دل یعقوب لیث
راوی فرهنگ خونین جامگان تا محشر است

از متاع زندگی جز سربلندی یاد نیست
سنت آبائی و شمشیر ما را در بر است

یک صدا می‌آید از اعمال دل آمین ما
بر مراد این و آن هرگز نگردد دین ما

روشنایی میجهد همواره از آئین ما
خشم دارد همچو شمشیر برهنه کین ما

نعره‌ی اللّه ما بر ضدّ باطل اکبر است ...

بنگر به پگاه مسجدالاقصی

محمدحسین انصاری نژاد — Thu, 19 Oct 2023 16:45:00 GMT

برای سمیح القاسم و اندوه حماسی شعرهایش

بر جاده مسافر فلسطین است
دلواپس قبله‌ی نخستین است

رد می‌شود از مزارع زیتون
آنجا که به خون لاله آذین است

از قمریَکان طنین بالی نیست
با نای بریده، مرغ آمین است

با رنگ‌پریده ماه در چشمش
انگار پرنده‌ای کبودین است

بر باغ، پرندگان بمب‌افکن
در مزرعه، خوشه‌خوشه‌ی مین است

بنگر به فلک شهاب ثاقب را
هنگام تهاجم شیاطین است

بر مزرعه‌ی سپهر، می‌بینی
با سنگ، ستاره پشت پرچین است

خنیاگر، وارثان تیمورند
یغماگر، لشکر تموچین است

چنگیز در الخلیل، پاکوبان
در شعله تمام دیر یاسین است

شطرنج به‌ دست، شاه سردرگم
در خویش شکسته، مات، فرزین است

بنویس سمیح! شعر دیگر را
شعری که شبیه عقد پروین است

شعری که پر از شمیم شب‌بوها
غرق گل سرخ در مضامین است

تصویر حماسه‌ات از آن بالا
بشکوه‌تر از فرود شاهین است

بنویس قصیده‌ای دگرگون‌تر
شعری که در آن سماع خونین است..

بر نعش سیاوشان به خون‌خواهی
برخیز که رخش تهمتن، زین است

برخیز که وقت کوچ، اکنون نیست
هرچند شکوه شاعری این است

بنگر به پگاه مسجدالاقصی
بنویس بهار، پشت پرچین است
.

خدا را شکر حیدر هست... عیدُالله اکبر هست

رضا حاج حسینی — Fri, 07 Jul 2023 03:40:00 GMT

نه تنها من، نه تنها تو، نه تنها آنکه دین دارد
که عالم هر چه دارد از امیرالمومنین دارد

بگو در چنته‌ی خود هر چه دارد رو کند، اما
مگر دنیا چه خیری جز علی در آستین دارد؟

بگو موسی، بگو عیسی، بگو آدم، بگو خاتم...
که هرچه انبیا دارند امام المتقین دارد

خودش گفته‌ست مخلوق است، اگرنه باورم این بود
که اوصافی شبیه ذات رب‌العالمین دارد

ید الله و لسان الله و عین الله و وجه الله
کدام انسان در این دنیا صفاتی اینچنین دارد؟

بخوان آیاتی از نهج البلاغه، کاملا پیداست
که او هم یک کلامُ‌اللهِ اعجازآفرین دارد

زمانی که به پیغمبر تمام قوم شک کردند
فقط حیدر، فقط حیدر، فقط حیدر یقین دارد

خدا را شکر حیدر هست... عیدُالله اکبر هست
پیمبر خاطرش تخت است از اینکه جانشین دارد

بگو با یار و با اغیار، غیر از حیدر کرّار
ردای جانشینی را نه آن دارد، نه این دارد

حکومت بر شما کمتر از آب بینی بز بود
زمانی که علی اشراف بر عرش برین دارد

تمام کهکشان می‌چرخد آری روی انگشتی
که هر چه خواهی انگشتر برای سائلین دارد

چه حاجت دارد این مولا به انگشتر زمانی که
رکاب عرش از یاقوت چشمانش نگین دارد

از اشک چشم او یک قطره بر خاک نجف افتاد
از آن اشک است آری، هر چه دُرّ این سرزمین دارد

خدا بی‌شک برای شیعیان در جنت الاعلی
از انگور ضریحش خوشه‌ خوشه دست‌چین دارد

خدا را شکر هم کفوی برایش هست در عالم
علی، خیرالبشر، خیر نساءِالعالمین دارد

بگو تا سوره ی کوثر بخواند، تازه می‌فهمی
چقدر این قاری قرآن صدایی دلنشین دارد

درست از لحظه‌ای که آسمان روی زمین افتاد
علی چشمی پر از خون و دلی اندوهگین دارد

اگرچه هیچ کس زهرای مرضیه نبود... اما
خدا را شکر بعد از فاطمه، ام‌البنین دارد

اگر پشت و پناهی نیست، راهی هست... چاهی هست...
اگر در چاه، ماهی نیست، ماهی بر ‌جبین دارد؛

جبین... آری! همان پیشانی بر سجده افتاده
که جای بوسه‌ای از حضرت روح‌الامین دارد

همان پیشانی «فُزتُ وَ رَبِّ الکَعبه» در مسجد
کز آن «شق القمر»، محراب، برهانی مبین دارد

و در کرب و بلا ... پیشانی غرق به خون از سنگ
که آن آیینه‌ی افتاده بر روی زمین دارد

همان پیشانی گودال و "وَالشِّمرُ..." زبانم لال
و زینب رفت از حال و چه حالی بعد از این دارد!

همان پیشانی چین‌خورده‌ای که ماه عالم‌تاب
میانِ روضه‌خوانی‌های زین العابدین دارد

همان پیشانی سربندهای سرخ یا زهرا
که حالا امتدادی در قیام اربعین دارد

::
زبانم قاصر است اما حکایت همچنان باقی است
به پایان آمد این دفتر، ولی نه! نقطه چین دارد...

شنیدم افاضات فرموده اند...

سیده تکتم حسینی — Wed, 14 Jul 2021 05:37:00 GMT

وطن، ای تن زخمی نیمه جان
لگدمالِ طراری طالبان

اسیرِ حصارِ درنگ و شرنگ
قتیلِ قتالِ بَدان و دَدان

تمنایِ خاموشِ روبنده ها
زنِ کنجِ پستوی عزلت نهان

به جان خون دل، خون دل، خون دل
به لب شوکران، شوکران، شوکران...

اذان عزیمت، مصلای خون
قیام شکسته، رکوع کمان

بمیرم که سنگ است با تو زمین
بمیرم که تنگ است بر تو زمان

بمیرم که دست از تو نگرفته است
در این پایمالی مگر ریسمان

بمیرم که بر تو نباریده است
در این قحطِ غیرت به جز آسمان

بمیرم که با پنبه سر می برند
تو را سیم و زر دوستان جهان

شنیدم افاضات فرموده اند
که فرق است در سیرت “این” و “آن”

چه فرقی؟ جز اینکه برادرترند
شغال و سگ زرد این داستان

بدهکار حرف تو یک گوش نیست
بمیرم برایت وطندار جان...

عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانی؟

یوسف رحیمی — Tue, 31 Mar 2020 06:14:00 GMT

با دردهای تازه‌ای سر در گریبانم
اما پر از عطر امید و بوی بارانم

هربار غم‌ها بیشتر سویم هجوم آورد
دیدم درخشان‌تر شده آیینۀ جانم

آیینۀ صبر و وقار و مهر و لبخندم
این روزها سرتابه‌پا، آیینه‌بندانم

در من درخشیده شکوهی تازه از ایمان
«اینجا چراغی روشن است» آری چراغانم

هر کوچه‌ای اینجا چراغانی شده با عشق
من زنده‌ام از عشق، از این عشق تابانم

تابنده‌تر شد خاک من با گوهر ایثار
این خاکِ گوهربار ایران است، ایرانم

در دست دارم خاتم سرخ شهادت را
با این نگین، روی زمین، مُلک سلیمانم

خورشیدباران است خاک روشنم هر صبح
هشت آسمان پیداست از خاک خراسانم

در سایه‌سار بانوی آیینه و آبم
از عطر یاسش پر شده هر صبح ایوانم

از جلوۀ شاه چراغ اینجا چراغان است
من در پناه سایۀ دروازه قرآنم

گاهی غباری هم اگر در آسمان پیداست...
باران که می‌آید پر از عطر بهارانم

عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانی؟
عطر بهاری تازه در راه است، می‌دانم

چشم‌انتظار رؤیت ماهم در این شب‌ها
کی می‌دمد خورشید از شرق شبستانم؟

هنوز عطر تو در شیشه‌های سربسته است

سید عین الحسن — Mon, 20 May 2019 19:16:00 GMT

تو را همیشه به عهد شباب می‌بینم
به هر سوال، هزاران جواب می‌بینم

هنوز عطر تو در شیشه‌های سربسته است
هنوز نیم جهان را به خواب می‌بینم

گذشت عمر شریفت ز چارده صد سال
چه عطر تازه که در این کتاب می‌بینم

مِی طهور به دل‌های تشنه ریخته‌ای
چه جوششی‌ست که در این شراب می‌بینم

تو مثل ماه شب چارده درخشانی
فدایی تو هزاران شهاب می‌بینم

فریب کرمک شب تاب را نخواهم خورد
که ظلم را همه در اضطراب می‌بینم

کسی که شیوه‌ی دینداری‌اش ابوجهلی است
چو بولهب همه‌اش در عذاب می‌بینم

خوارجند و کشیدند تیغ بر مولا
چه فتنه‌ها که به زیر نقاب می‌بینم

چه وعده‌های فتوحی که می‌رسد ما را
چقدر قصر ستم را خراب می‌بینم

چه کاخ‌های سفیدی که می‌شوند سیاه
چه نورها که در این انقلاب می‌بینم

صلای نصر من الله می‌وزد از قدس
ز سوی حق طلبانش جواب می‌بینم

عجب قیامت کبری به راه افتاده ست
چه‌ها به بارگه بوتراب می‌بینم

قیامتی تو و سرمشق عشق و عاطفه‌ای
تو را شفیع به روز حساب می‌بینم

اشاره‌ای ست ز انگشت تابناک، حسن
پس از غروب اگر آفتاب می‌بینم

پس از غروب اگر آفتاب می‌بینم
تو را همیشه به عهد شباب می‌بینم

ای نماز ناتمام، ای قیام مستدام

یوسف رحیمی — Sun, 15 Apr 2018 04:17:00 GMT

ای بهشت جاودان، ای ملیکۀ جهان
ای گل محمدی، ای بهار بی‌خزان

بضعة النبوتی، حُجَةٌ علی الحُجَج
اسم آسمانی‌ات، سُبحۀ فرشتگان

طاهره،‌ مطهره، عالمه، معلمه
وافیه، سماویه، حُرّه، حانیه، حَصان

ای حبیبۀ خدا، ای عزیز مصطفی
لایق تو کیست کیست؟ جز امیرمؤمنان

هم بهشت مصطفاست، آن نگاه غرق مهر
هم بهشت مرتضاست، آن نگاه مهربان

وصله‌های چادرت، رشتۀ نجات خلق
بوریای خانه‌ات، سرپناه آسمان

ای سحابِ رحمت و مغفرت دعای تو
سجده‌های روشنت، چلچراغ عرشیان

ای قنوت مستجاب، آفتاب در حجاب
هر طرف نشانه‌ای‌ست، از تو ماه بی‌نشان

ای نماز ناتمام، ای قیام مستدام
خطبۀ تو باشکوه، ندبۀ تو بی‌امان

ای رضایت خدا، بسته بر رضایتت
وصف قهر و مهر تو، وصف دوزخ و جنان

آستان رحمتت، نور، روشنا، امید
وسعت سخاوتت، بی‌کران و بی‌کران

پر شده مشام شهر، از شمیم یاس تو
از بهشت خانه‌ات، عطر «تنفقوا» وزان

دست خالی آمده، سائلی غریب‌وار
آن یتیم بی‌قرار، این اسیر نیمه‌جان

در بهار لطف تو، «یطعمونَ» داده گل
روزۀ سه روزه‌ات، بی‌نیاز از آب و نان

نور و قدر و هل أتی، فجر و کوثر و ضحی
لحظه لحظۀ تو را، آیه آیه ترجمان

بیت‌های ما کجا؟ قدر و هل أتی کجا؟
برتر از گمان ما، ساحت تو همچنان

در مدیح تو هنوز، واژه‌ها چه ابترند
ای فراتر از سخن، ای رساتر از بیان

یکی برای علی ماند و آن یکی همه بود

مجید تال — Fri, 16 Feb 2018 12:53:00 GMT

از آنچه در دو جهان هست، بیشتر دارد
فقط خداست که از کار او خبر دارد

یکی برای علی ماند و آن یکی همه بود
اگر چه لشکر دشمن چهل نفر دارد

عقیق سرخ از آتش نداشت واهمه ای
کسی که کٌفوِ علی می شود، جگر دارد

کمر به یاری تنهایی علی بسته
میان کوچه اگر دست بر کمر دارد

سر علی به سلامت، چه باک از این سردرد؟
محبّت ولی الله درد سر دارد!

کسی که شهر سر سفره ی قنوتش بود
چگونه دست به نفرین قوم بردارد؟!

صدا زد: (( اشهد أنّ علی ولی الله))
ولی دریغ که این شهر گوش کر دارد

زمان خوردن حقّ علی و اولادش
سقیفه است و احادیث معتبر دارد

سقیفه مکتب شیطانی خلافت بود
سیاستی که برایش علی ضرر دارد

کنیز بیت علی خاک را طلا می کرد
سقیفه را بنگر، فکر سیم و زر دارد

اگر چه باغ فدک نعمت فراوان داشت
ولی ولایت او بیشتر ثمر دارد

گرفت راه زنی را به کوچه راهزنی
در آن محلّه که بسیار رهگذر دارد

بگو به دشمن مولا مرام ما این نیست
زمان جنگ بیاید اگر هنر دارد

کشید و برد، زد و رفت، من نمی دانم
حسن دقیق تر از ماجرا خبر دارد

بگو به شعله چه وقت دخیل بستن بود؟
هنوز چادر او کار با بشر دارد

بگو به میخ که این کعبه را خراب نکن
غلاف کاش از این کار دست بر دارد

دهان تیغ دودم را عجیب می بندد
وصیّتی که علی از پیامبر دارد

فدای محسن شش ماهه اش که زد فریاد
سپر ندارد اگر مادرم، پسر دارد!

به شعله سوخت پر و بال مادر، امّا نه
حسین هست، حسن هست، بال و پر دارد

اگر خمیده علی از نماز آیات است
در آسمان غمش هاله بر قمر دارد

شبانه گشت به دست ستاره ها تشییع
که ماه الفت دیرینه با سحر دارد

میان شعله دعایش ظهور مهدی بود
که آه سوختگان بیشتر اثر دارد

خبر دهید به یاران: غدیر می‌آید

مرتضی امیری اسفندقه — Sat, 09 Sep 2017 04:00:00 GMT

صدای کیست چنین دلپذیر می‌آید؟
کدام چشمه به این گرمسیر می‌آید؟

صدای کیست که این‌گونه روشن و گیراست؟
که بود و کیست که از این مسیر می‌آید؟

چه گفته است مگر جبرئیل با احمد؟
صدای کاتب و کلک دبیر می‌آید

خبر به روشنی روز در فضا پیچید
خبر دهید:‌ کسی دستگیر می‌آید

کسی بزرگ‌تر از آسمان و هر چه در اوست
به دست‌گیری طفل صغیر می‌آید

علی به جای محمد به انتخاب خدا
خبر دهید: بشیری نذیر می‌آید

کسی به سختی سوهان، به سختی صخره
کسی به نرمی موج حریر می‌آید

کسی که مثل کسی نیست، مثل او تنهاست
کسی شبیه خودش، بی‌نظیر می‌آید

خبر دهید که: دریا به چشمه خواهد ریخت
خبر دهید به یاران: غدیر می‌آید

به سالکان طریق شرافت و شمشیر
خبر دهید که از راه، پیر می‌آید

خبر دهید به یاران:‌ دوباره از بیشه
صدای زنده ی یک شرزه شیر می‌آید

خم غدیر به دوش از کرانه‌ها، مردی
به آبیاری خاک کویر می‌آید

کسی دوباره به پای یتیم می‌سوزد
کسی دوباره سراغ فقیر می‌آید

کسی حماسه‌تر از این حماسه‌های سبک
کسی که مرگ به چشمش حقیر می‌آید

غدیر آمد و من خواب دیده‌ام دیشب
کسی سراغ من گوشه‌گیر می‌آید

کسی به کلبه ی شاعر، به کلبه ی درویش
به دیده‌بوسی عید غدیر می‌آید

شبیه چشمه کسی جاری و تپنده، کسی
شبیه آینه روشن ضمیر می‌آید

علی همیشه بزرگ است در تمام فصول
امیر عشق همیشه امیر می‌آید

به سربلندی او هر که معترف نشود
به هر کجا که رود سر به زیر می‌آید

شبیه آیه ی قرآن نمی‌توان آورد
کجا شبیه به این مرد، گیر می‌آید؟

مگر ندیده‌ای آن اتفاق روشن را؟
به این محله خبرها چه دیر می‌آید!

بیا که منکر مولا اگر چه آزاد است
به عرصه‌گاه قیامت اسیر می‌آید

بیا که منکر مولا اگر چه پخته، ولی
هنوز از دهنش بوی شیر می‌آید

علی همیشه بزرگ است در تمام فصول
امیر عشق همیشه امیر می‌آید

نسبتشان می رسد به هند جگرخوار

محمدعلی مجاهدی — Sun, 11 Jun 2017 03:21:00 GMT

باور ما ریشه در مباهله دارد
وین سند شیعه پنج منگله دارد

در شب مظلم طلایه دار ظهور است
شیعه که از نور وحی مشعله دارد

می رسد این کاروان به منزل مقصود
تا چو پیمبر امیر قافله دارد

نفس نفیس پیمبر است به قرآن
نام علی حکم باء بسمله دارد

خلقت ناموس کردگار چو زهرا
بانوی صدیقه ای مجلله دارد

قدر حسین و حسن که زینت عرشند
مثل نمازی بوَد که نافله دارد

منزلت پنج تن به قدرشناسد
آن که خبر از حدیث منزله دارد

خفته ی بی درد را مگو هله برخیز
مرده چه سود از هلا و از هله دارد

مذهب این بندیان لات و هبل، آه
تا به حقیقت چه قدر فاصله دارد

داعش وحشی که خانه زاد سعودی ست
از گله ی خود چنان عبث گله دارد

نسبتشان می رسد به هند جگرخوار
ایل و تباری که شمر و حرمله دارد

عترت پیغمبرند تالی قرآن
باور ما ریشه در مباهله دارد

فردا از آن توست، از خورشیدها پیداست

علی محمد مودب — Sat, 03 Jun 2017 19:34:00 GMT

بی پنجره، بی چهره ما دیوارها بودیم

بودیم و در تاریکی دنیا رها بودیم

ما کور و کر دیوارها، دیوارهایی سنگ
در حسرت آیینه دیدارها بودیم

بر بام گور خسروان آوازه می جستیم
اینگونه ما آواره آوارها بودیم

بی دشت، بی دریا و بی رویا و بی فردا
عمری اسیر چنبر تکرارها بودیم

پیش از تو ای گلدسته بشکوه باورها
واماندگان بازی پندارها بودیم

دیوارهایی خسته از دیوار بودنها
دیوارهایی خسته از آوارها بودیم

با بودنت از پیله های آجری رستیم
آیینه یوسف ترین دلدارها بودیم

با تو همه شمشیرهایی آتشین و سرخ
شمشیرها آماده ی پیکارها بودیم

در دست تو سنگ فلاخن های داوودی
آتشفشانها آری آتشبارها بودیم

ما با تو باران در مصاف هرچه سنگستان
رگبارها رگبارها رگبارها بودیم

بی تو چه بی جا بود بودن، ما کجا بودیم
آتش به جان چون ذره ها پا در هوا بودیم

از بند خود رستیم و از دیوارهای خود
نامت شکست آن سنگ-بازی را که ما بودیم

پس سنگ دست کودکان قدس تا بحرین
سنگ شکست هر طلسم و هر بلا بودیم

سنگ بنای مسجدالاقصای موعودیم
ما که ستون قصر کسری و کیا بودیم

تعویذ ما و کیمیا ما و شفا ما، حیف!
پیش از تو بی قیمت، شکسته، مبتلا بودیم

ای چهره ی ما در میان قاب ماه ای ماه!
دور از تو تمثالی مقدس زیر پا بودیم

امروز ما هستیم و هستی بر مدار ماست
دیگر گذشت آن دوره که سیاره ها بودیم

فردا از آن توست، از خورشیدها پیداست

فردا که می بینند: ما هستیم، ما بودیم

به نقل از صفحه ی اینستاگرام شاعر

تا در کف مردان دلیر تو کمان است

محمدرضا طهماسبی — Mon, 15 May 2017 07:06:00 GMT

ایران من! ای باغ پر از لاله و سنبل!
برهم نزند زلف تو را باد تطاول

ای سبزتر از سبزتر از سبزتر از تاک
ای سرخ تر از سرخ تر از سرخ تر از مل

ای مستی جوشیده به رگ برگ شقایق
وی شادی پنهان شده در پیرهن گل

موسیقی باد است و نوای خوش رود است
کاین گونه در آمیخته با چهچه بلبل

پرواز تو -ای فاخته- آن قدر بلند است
نومید شد از صید تو شاهین تخیل

تو جان جهان هستی و کانون توجه
تو جزئی و جزئی که فزون تر شده از کل

تا در کف مردان دلیر تو کمان است
بر دامن پاکت نرسد دست چپاول

ای رابطه ی نام تو با ذلت و خواری
بی ربط تر از رابطه ی کوه و تزلزل

بگذار که دیوار به دور تو بچینند
کافی ست تو را پنجره ی باز توکل

دریا نشود در هم و بر خویش ملرزد
طفلی اگر انداخت در او سنگ تغافل

از منحنی اش رقص کنان بگذرم، ایران!
گر بین من و خاک تو شمشیر زند پل

تو خرم و آباد و تو آباد و تو خرم
تو خرم و آباد و چه خوب است تسلسل

در اين ديار ببين رودهای در جريان را

یوسف رحیمی — Sun, 16 Apr 2017 06:39:00 GMT

گرفته درد ز چشمم دوباره خواب گران را
مرور می‌کنم امشب غم تمام جهان را

غم عراق و یمن را که شعله‌شعله در آتش
غم دمشق پریشان و غزّه‌ی نگران را

دلارهای یهودی، ریال‌های سعودی
ببین که برده به غارت چگونه امن و امان را

چه کودکان یتیمی که مانده بی‌سر و سامان
چه مادران غریبی که برگ‌ریزِ خزان را...

صدای ناله و شیون زِ هر کرانه بلند است
چگونه خواب ربوده‌ست چشم آدمیان را؟

جهان اگر چه کویر سکوت و بهت و تماشاست
در این دیار ببین رودهای در جریان را

ببین شکوه و شهامت چگونه ریشه دوانده
ببین قیامت قد هزار سرو روان را

ببین که عشق حسینی و آرمان خمینی
چگونه باز به میدان کشانده پیر و جوان را

درود بر شرف و عزت جوانِ دلیری
که در هوای حرم نذر می‌کند سر و جان را

چگونه دم بزنم از مدافع حرم عشق
چگونه وصف کنم آن حماسه‌های عیان را

سلام ما به خلیلی و صابری و علی‌دوست
به غیرت همدانی که خیره کرده جهان را

سلام ما به عزیزی و باغبانی و عطری
چه عاشقانه برانگیختند رشک جنان را

درود بر تقوی، شاطری و فاطمی‌اطهر
که خوانده‌اند «أ وَفَیتُ» به‌لب امام زمان را

سلام بر سر اسکندری که بر سر نیزه
گرفت از دل هر بی‌قرار تاب و توان را

«سری به نیزه بلند است در برابر زینب»
خدا کند که نبیند رقیه زخم سِنان را

سری که بر سر نیزه رهاست عطر صدایش
وَ غرق نور خدا می‌کند کران به کران را

و «أی منقلبٍ» می‌رسد به گوش دوباره
دمی نمی‌برم از یاد شمرهای زمان را...

شیعه‌ی زخم‌های مولا باش

یوسف رحیمی — Mon, 10 Apr 2017 02:22:00 GMT

دل من! در هوای مولا باش
یار بی‌ادعای مولا باش

گر نشد یاورش شوی همه عمر
گاه گاهی برای مولا باش

به گدایی تو هر کجا رفتی
یک سحر هم گدای مولا باش

دست من! دست‌گیر مردم باش
پینه‌ی دست‌های مولا باش

پهن کن سفره‌ای برای یتیم
مستمند دعای مولا باش

پا به پایش اگر نشد بروی
لاأقل ردپای مولا باش

جان من! تا که در بدن هستی
باش اما فدای مولا باش

ای نَفَس! می‌روی به سینه برو
چون برآیی صدای مولا باش

از یمن، از دمشق و غزه بگو
شیعه‌ی زخم‌های مولا باش

خار در چشم‌های مولا بود

چشم من! در عزای مولا باش...

شبی چراغ کتابی مرا هدایت کرد

جعفر عباسی — Thu, 23 Feb 2017 22:05:00 GMT

قصیده واره ی چراغ کتاب
با احترام به قلم توانا، بیان روشن و زبان محکم صاحب کتاب الغدیر که واژه، واژه و سطر سطر ، حقیقت محض را فریاد کشید و این شعر کمترین تاثیری است که مطالعه این سند حقانیت امیرالمومنین علیه السلام در من به جای گذاشت.

نشست یک دو سه خطی مرا نصیحت کرد
مرا چو دوست به راه درست دعوت کرد

خطوط چهره او گرد درد داشت ولی
به خاطر دل سختم چه نرم ،صحبت کرد

«سیاه کرده شب شبهه روزگار تو را »
زبان گشود و ز رسم زمان شکایت کرد

زبان گشود، زبانی چو اشک دیده ، روان
غم حقیقت یک رود را روایت کرد

بیان روشن و فریاد محکمش آن شب
برایم از افق دید او حکایت کرد
::
هم او که پنجره ی آفتاب را وا کرد
که نور در دل تاریک من اقامت کرد

همان امیر مدارا همان امیر مرام
همان امیر که بر نفس خود حکومت کرد

که می شناخت امیری که از امارت خود
فقط به وصله پیراهنی قناعت کرد

لباس خوف و خطر را جز او که می پوشید
شبی که از شب آن شهر، ماه هجرت کرد

میان معرکه ،ایمان تیز شمشیرش
دمی، مجسمه ی کفر را دو قسمت کرد

چقدر زیستنی ساده را ستایش کرد
چقدر حیله و ترفند را مذمت کرد

نگاه کرد به دنیا به دیده ی موری
که لانه ساختن او را دچار زحمت کرد

زمین چگونه نبالد به خود زمانی که
شکوه دست خدا در زمین زراعت کرد

و کاش...من بودم جای دسته ی بیلی
که پینه پینه ی آن دست را زیارت کرد

ستاره بارترین صبح خلقت دنیا
چه شد که با شب تنهای چاه خلوت کرد

مداد باطل تاریخ هم پشیمان است
از این که در حق این طایفه خیانت کرد

از این که پنجه ی آتش به نور سیلی زد
از این که چوبه ی در نیز هتک حرمت کرد

بنای آخرتش را ولی خراب نکرد
علی که پشت به دنیای مست قدرت کرد

نبرد دست به شمشیر اختلاف ، علی
که خون تازه ی اسلام را ضمانت کرد

که دیده است که با ضرب و زور سازش کرد
که گفته است که با دست کفر بیعت کرد ؟

در آن تلاطم طوفان فتنه و تردید
ستون صبر، چنان کوه استقامت کرد

کجاست منبر نفرین و مذهب نفرت
و آن که بین نمازش به عشق لعنت کرد

کجاست تا که ببیند مرام می ماند
مرا مرام علی شیعه محبت کرد
::
کتاب زندگی اش را ورق ورق خواندم
خیال خسته ی من را چقدر راحت کرد

شبیه شک شده بودم کلاف سر درگم
شبی چراغ کتابی مرا هدایت کرد

با عطش وارد شويد!

انسیه سادات هاشمی — Tue, 11 Oct 2016 00:39:00 GMT

حضرت ِ عباسي آمد شعر، دستانش طلاست
چشم شيطان کور! حالم امشب از آن حال هاست!

با عطش وارد شويد! اينجا زمين علقمه است
مجلس لب تشنگان حضرت سقا به پاست

جمع بي‌پايان ما را نشمريد آمارها!
جمع ِ ما هر جور بشماريد هفتاد و دو تاست

جاي دنجي خواستي تا با خدا خلوت کني
اين حسينيه که گفته کمتر از غار حراست؟

اشک را بگذار تا جاري شود شور افکند
هرچه پيش آيد خوش آيد، اشک مهمان خداست

شانه خالي کرده‌ايم از کلّ يومٍ اشک و آه
گريه‌ي حرّي است اين شب گريه‌ها، اشکِ قضاست

اذن ميدان مي‌دهند اينجا به هرکس عاشق است
با رجزهاي ابالفضلي اگر آمد سزاست

هروله در هروله اين حلقه را چرخيده‌ايم
هاي! اي هاجر! بيا در اين حرم، اينجا صفاست

شورِ ما را مي‌زند هر تشنه کامي گوش کن!
حلقِ اسماعيل هم با العطش‌ها همصداست

ايها العشاق! آب آورده‌ام غسلي کنيد
شامِ عاشوراست امشب، مقصد بعدي مناست

خنده‌ي قربانيان پر کرده گوش خيمه را
من نفهميدم شب شادي است امشب يا عزاست؟!

گريه هاتان را بياميزيد با اين خنده‌ها
سفره‌ي اين شب‌نشينان تلخ و شيرينش شفاست

آب باشد مال دشمن، ما تيمم مي‌کنيم
آب‌هاي علقمه پابوسِ خاک کربلاست

ما اذان‌هامان اذانِ حضرتِ سجادي است
همهمه هر قدر هم باشد صداي ما رساست

أشهدُ أنَّ محمّد جدّ والاي من است
أشهد أنَّ علي إلّاي بعد از لافتاست

يک نفر از حلقه بيرون مي‌زند وقت نماز
سينه‌ي خود را سپر کرده مهياي بلاست

اي مکبّر! وقت کوتاه است، قد قامت بگو
صف کشيدند آسمان‌ها، پس علي اکبر کجاست؟

گفت قد... قامت... جوان‌ها گريه‌شان بالا گرفت
راستي! سجاده‌هاي ما همه از بورياست!

از علي اکبر مگو! مي‌پاشد از هم جمعمان
يک نفر اين سو پريشان، يک نفر آن سو رهاست

چاره‌ي اين جمع بي‌سامان فقط دستِ يکي است
نوحه‌خوان مي‌داند آن منجي خودِ صاحب لواست

گفت «عباس!»، آن طرف طفلي صدا زد «العطش!»
ناگهان برخاست مردي، گام‌هايش آشناست

مشک را بر دوش خود انداخت بسم الله گفت
زير لب يکريز مي‌گفت از من آقا آب خواست

حضرتِ عباسي از من ديگر اينجا را نپرس
آسمان‌ را از کمر انداختن آيا رواست؟

«سه روز» بود که در مکّه بی قراری بود

محمدجواد غفور زاده — Thu, 21 Apr 2016 05:30:00 GMT

«سه روز» بود، که در مکّه بی قراری بود
نگاه کعبه، پر از چشم انتظاری بود

«سه روز» صبح شد و سایبان «حِجر و حَجَر»
سحاب رحمت و ابرِ امیدواری بود

به احترام شکوفایی گل توحید
«سه روز» کار حرم عشق و رازداری بود

زِ هجر روی علی، کار «حِجر اسماعیل»
در این سه روز و سه شب، ندبه بود و زاری بود

پس از «سه روز» از آن روی ماه پرده گرفت
حرم که محرم اسرار کردگاری بود

صفای آینه از چشم «مَروه» می تابید
شمیم آینه از «مُستَجار» جاری بود

زمین به مقدم مولود کعبه، می نازید
هوا هوای بهشتی، زمین بهاری بود

فرشتگان خدا، در مقام ابراهیم
سرودشان، غزل عشق و بی قراری بود

سحر به زمزم توحید، آبرو بخشید
علی، که زمزمه ی چشمه در حصاری بود

قسم به وحی و نبوّت که در کنار نبی
علی تمام وجودش، وفاو یاری بود

نشست بر لبش آیات «مؤمنون» آری
علی که جلوۀ آیات جان نثاری بود

چگونه نخل عدالت نمی نشست به بار
که اشک چشم علی گرم آبیاری بود

امیر ظلم ستیز، افسر یتیم نواز!
یگانه آینه ی عدل و استواری بود

همین نه «مکّه» از او عطر ارغوانی یافت
«مدینه» از نَفَس او بنفشه کاری بود

علی، تجسّم اخلاص بود و صبربود و امید
علی، تبلور ایمان و پایداری بود

علی، به واژه ی آزادگی تقدّس داد
علی، تجلّی ایثار و بردباری بود

جهان کوچک ما حیف درنیافت که او
پر از کرامت فضل و بزرگواری بود

قسم به کعبه که سجّادۀ گل افشانش
زِ خون جبهه ی او باغ رستگاری بود

خدا کند بنویسند روی دامن یاس
«شفق» به گلشن او خارِ افتخاری بود

با هیچ زن ظرفیت زهرا شدن نیست

حسین منزوی — Tue, 29 Mar 2016 06:42:00 GMT

با هیچ زن جز تو دلِ دریا شدن نیست

یاراییِ درگیر توفان ها شدن نیست

در خورد تو، ای هم تو موج و هم تو ساحل!

جز ناخدای کشتی مولا شدن نیست

تو نور چشم مصطفی و کس به جز تو

در شأن شمع محفل طاها شدن نیست

تو مادر سبطینی و غیر از تو کس را

اهلیّت صدّیقه ی کبری شدن نیست

جز تو زنی را شوکتِ در باغ هستی

سرو چمان عالم بالا شدن نیست

جز با تو شأن گم شدن از چشم مردم

وانگاه در چشم خدا پیدا شدن نیست

نخلی که تو در سایه اش آسودی او را

در سایه ی تو، حسرت طوبا شدن نیست

ای عالم امکان خبر، تو مبتدایش

آن جمله ای که در خور معنا شدن نیست

سنگ صبور مردی از آن گونه بودن

با هیچ زن ظرفیت زهرا شدن نیست

می توانیم در این ماه به قرآن برسیم

مرتضی امیری اسفندقه — Thu, 18 Jun 2015 12:31:00 GMT

رمضان است رفیقان! همه بیدار شویم
همه بیدار در این فرصتِ سرشار شویم

زیر سنگینی اعمالِ پریشان مُردیم
رمضان است، بیایید سبک بار شویم

می توانیم در این ماه به قرآن برسیم
می توانیم در این ماه، علی وار شویم

ماهِ مهمانیِ حقّ است، بیایید همه
تا نمک خورده ی این سفره ی افطار شویم

چشم ها را بتکانیم در این ماهِ زلال
با دو آیینه همه راهیِ دیدار شویم

نفَسی حق بکنید ای همه ناهمواران!
تا در این ماهِ مبارک همه هموار شویم

زین کنیم اسب، رفیقان! سفری در پیش است
جای اُتراق نَه این جاست، خبردار شویم

سِرِّ سی جزء به سی روز فرو می آید
هان! رفیقان! همه آیینه ی اسرار شویم

یازده ماه گذشت و خبر از عشق نشد
با خداوند، در این ماه مگر یار شویم

رمضان است رفیقان! همه بیدار شویم
همه بیدار در این فرصتِ سرشار شویم

نقش علی است در دل آیینه، یا تویی؟

مرتضی امیری اسفندقه — Wed, 08 Apr 2015 02:40:00 GMT

هرکس هر آن چه دیده اگر هرکجا، تویی
یعنی که ابتدا تویی و انتها تویی

در تو خدا تجلّی هر روزه می کند
«آیینه ی تمام نمای خدا» تویی

میلاد تو تولد توحید و روشنی است
ای مادر پدر! غرض از روشنا تویی

چیزی ندیده ام که تو در آن نبوده ای
تا چشم کار می کند، ای آشنا! تویی

نخل ولایت از تو نشسته چنین به بار
سرچشمه ی فقاهت آل عبا تویی

غیر از علی نبود کسی هم طراز تو
غیر از علی ندید کسی تا کجا تویی

تو با علی و با تو علی روح واحدید
نقش علی است در دل آیینه، یا تویی؟

شوق شریف رابطه های حریم وحی
روح الامین روشن غار حرا تویی

ایمان خلاصه در تو و مهر تو می شود
مکّه تویی، مدینه تویی، کربلا تویی

زمزم ظهور زمزمه های زلال توست
مروه تویی، قداست قدسی! صفا تویی

بعد از تو هر زنی که به پاکی زبان زد است
سوگند خورده است که خیر النسا تویی

شوق تلاوت تو شفا می دهد مرا
ای کوثر کثیر! حدیث کسا تویی

آن منجی بزرگ که در هر سحر به او
می گفت مادرم به ـ تضرع ـ بیا! تویی

آن راز سر به مهر که «حافظ» غریب وار
می گفت صبح زود به باد صبا تویی

هنگام حشر جز تو شفاعت کننده نیست
تنها تویی شفیعه ی روز جزا تویی

در خانه ی تو گوهر بعثت نهفته است
راز رسالت همه ی انبیا تویی

«آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند»
بی تو چه می کنند؟ تویی کیمیا تویی

قرآن ستوده است تو را روشن و صریح
یعنی که کاشف همه ی آیه ها تویی

درد مرا که هیچ طبیبی دوا نکرد
ـ آه ای دوای درد دو عالم! ـ دوا تویی

من از خدا به غیر تو چیزی نخواستم
ای چلچراغ سبز اجابت! دعا تویی

«پهلو شکسته ای تو و من دل شکسته ام»
دریابم ای کریمه که دارالشفا تویی

ذکر زکیّه ی تو شب و روز با من است
بی تاب و گرم در نفس من رها تویی

کی می کنم نگاه به این لعبتان کور
با من در این سراچه ی بازیچه تا تویی

پیچیده در سراسر هستی ندای تو
تنها صدا بماند اگر، آن صدا تویی

گفتم تو ای بزرگ! خطای مرا ببخش
لطفت نمی گذاشت بگویم «شما» تویی

باری، کجاست بقعه ی قبر غریب تو؟
بر ما بتاب، روشنی چشم ما تویی

آري، علي سه مرتبه از ما قضا شده

محمدبشیر رحیمی — Sun, 12 Oct 2014 02:18:00 GMT

پيچيده در رگارگ آب و هوا علي
پخش است در تطور ما تا خدا علي

پخش است در سراسر ما، بيشتر ز جان
محشور بوده ايم از آغاز با علي

غير از طنين رنگ خدا نيست مهر او
گرديده منتشر ز کجا تا کجا علي

کو چاره اي از آب و هوا، اهل خاک را
روح خداست در گِل تن هاي ما علي

اي جان هستي! از تو که منها توان شدن
بي تو چگونه زنده توان بود؟ يا علي!

ما را گره گره به ولاي تو بسته اند
زيرا تويي هر آينه مشکل گشا، علي!

آري، به جز علي که توان حالمان دهد؟
ما درد کهنه ايم و همانا دوا علي

سوء القضاست هرچه که ما راست بي علي
حسن القضاست هرچه که دنياست با علي

دنيا شب است، يکسره يلداست بي علي
دنياست سنگ و سايه و، تنها صدا علي

ما را گذاشتند ولي از علي جدا
ما سوختيم جمله جدا و، جدا علي

ما سوختيم و سوختن ما تمام شد
سوزد هنوز از غم ما و شما علي

آري، علي سه مرتبه از ما قضا شده
مهدي مگر بيايد و گردد ادا علي

...

يك عمر در گلوي تو بغض، استخوان شكست

قادر طهماسبی (فرید) — Sat, 23 Mar 2013 07:45:00 GMT

آن شب که دفن کرد علی بی صدا تو را
خون گريه كرد چشم خدا در عزا تو را

در گوش چاه، گوهر نجوا نمي‌شكست
اي آشيانِ درد، علي داشت تا تو را

اي مادرِ پدر، غمش از دست برده بود
همراه خود نداشت اگر مصطفي(ص) تو را

زين درد سوختيم كه اي زُهره ی منير
كتمان كند به خلوت شب، مرتضي تو را

ناموسِ دردهاي علي بودي و چو اشك
پيدا نخواست غيرتِ شير خدا تو را

دفن شبانه ی تو كه با خواهش تو بود
فرياد روشني‌ است ز چندين جفا تو را

تا كفرِ غاصبان خلافت عَلَم شود
راهي نبود بهتر از اين، مرحبا تو را!

يك عمر در گلوي تو بغض، استخوان شكست
در سايه داشت گرچه علي چون هما تو را

دزديد ناله‌هاي تو را اشكِ سرخ‌روي
از بس كه سرمه ريخت به شيون، حيا تو را

اي مهربان، كنيزك غم تا تو را شناخت
دامن رها نكرد به رسم وفا تو را

خم كرد اي يگانه سپيدارِ باغِ وحي
اين هيجده بهارِ پر از ماجرا، تو را

تحريف دين، فراق پدر، غربتِ علي(ع)
انداخت اين سه دردِ مجسّم ز پا تو را

نامت نهاد فاطمه(س)، كان فاطرِ غيور
مي‌خواست از تمامي عالم، جدا تو را

در شطّ اشك، روح تو هر چند غوطه خورد
رفع عطش نكرد، فراتِ دعا تو را

دادند در بهاي فدك آخر اي دريغ
گلخانه‌اي به گستره ی كربلا تو را

گلخانه ی مزار تو را عاشقي نيافت
اي جان عاشقان حسيني فدا تو را

پهلو شكسته‌اي و علي با فرشتگان
با گريه مي‌برند به دارالشفا تو را

دارالشفاي درد جهان، خانه ی علي ا‌ست
زين خانه مي‌برند ندانم كجا تو را؟!

غافل مشو «فريد» از اين مژده ی زلال
كاين حال هديه‌اي‌ است ز خيرالنسا تو را

چه سایه‌ ای و چه دستی! شگفت‌آور نیست؟

مرتضی امیری اسفندقه — Fri, 23 Nov 2012 14:08:00 GMT

اگر چه مادر تو، دختر پیمبر نیست
کسی حسینِ علی را چنین برادر نیست

حسین، پیش تو انگار در کنار علی ست
کسی چنان که تو، هرگز شبیه حیدر نیست

زلال علقمه، در حسرت تو می‌سوزد
کنار آبی و لب‌های تفته ‌ات، تر نیست

به زیر سایه ‌ی دست تو می‌نشست، حسین
چه سایه‌ ای و چه دستی! شگفت‌آور نیست؟

حدیث غیرتت آری شگفت‌آور بود
که گفته ‌است که دست تو، آب‌آور نیست؟

شکست، بعد تو پشت حسین فاطمه، آه!
حسین مانده و مقتل، علی اکبر نیست

حسین مانده و قنداقه‌ ی علی اصغر
حسین مانده و شش ماهه ‌ای که دیگر نیست

نمانده است به دست حسین از گل‌ها
گلی پس از تو، دریغا! گلی که پرپر نیست

هزار سال از آن ظهر داغ می‌گذرد
هنوز روضه‌ی جانبازیَت، مکرّر نیست

قسم به مادرت امّ‌ البنین! امامی تو
اگر چه مادر تو، دختر پیمبر نیست